Diep in het hart van Georgië ligt Tskaltubo, een stad die ooit floreerde dankzij haar kuuroorden en Sovjetarchitectuur. Vandaag de dag staat hier het Sanatorium Metallurg – een van de meest fascinerende verlaten plekken in Georgië. Wat ooit symbool stond voor gezondheid en rust, is nu een plek waar vergane glorie en menselijke veerkracht samenkomen. Want achter deze vervallen gevels wonen al meer dan dertig jaar mensen die hun thuis verloren in de oorlog in Abchazië.
Een vergeten sanatorium met een tweede leven
Tskaltubo staat bekend om zijn voormalige grandeur. In de Sovjettijd was het een populaire bestemming voor sanatoriumbehandelingen. Sanatorium Metallurg is daar een indrukwekkend voorbeeld van: imposante trappen, vergane kroonluchters en weelderige gangen vertellen het verhaal van een rijk verleden.
Wat het gebouw extra bijzonder maakt, is dat het niet volledig verlaten is. Bij aankomst ontdekten we dat het deels bewoond is door gezinnen – vluchtelingen die in de jaren ’90 moesten vluchten uit Abchazië. Voor een klein bedrag van 10 Lari (ongeveer €3,50) kregen we toegang tot het terrein. Wat we aantroffen, was zowel schrijnend als fascinerend.
Leven tussen verval en herinnering
De families die hier wonen, doen dit al meer dan dertig jaar. Ze kregen na de oorlog nooit een permanente woning toegewezen. In plaats daarvan werd het sanatorium hun noodgedwongen thuis. Waar wij verval zien, zien zij herinneringen, improvisatie en overleving.
De ene vleugel van het gebouw is nog altijd in gebruik: kamers zijn ingericht met bedden, kooktoestellen en kinderspeelgoed. De andere vleugel staat leeg – een spookachtige herinnering aan de tijd dat hier wellness en medische behandelingen centraal stonden.
De Sovjetarchitectuur van Sanatorium Metallurg
De stijl van het sanatorium is onmiskenbaar Sovjet. Hoge plafonds, sierlijke trappen en ooit luxueuze zalen met podiums geven het gebouw karakter. Zelfs de oude koelcellen met zware metalen deuren zijn nog aanwezig. Het contrast tussen architectonische schoonheid en het huidige gebruik maakt deze plek visueel én emotioneel bijzonder.
Voor urbex-liefhebbers is het een droom: verlaten én bewoond, historisch én actueel. Een zeldzame combinatie.
Vind je onze content tof?
🛍️ Shop
Winkel in onze eigen winkel:
- Scoor je eigen merchandise en support ons tegelijk! Door een aankoop te doen, ontvang je toffe producten én draag je bij aan onze avonturen.
🎥Member
Word lid van onze YouTube-community en geniet van exclusieve voordelen:
- Vroege toegang tot video’s
- Een unieke supportersbadge
- Aangepaste emoticons voor in de chat
💰Doneer
Draag direct bij aan onze producties en krijg een speciale vermelding:
- Jouw naam in het eindscherm van onze video’s
- Vermelding op onze website als supporter
Oorlog, verlies en hoop
De oorlog in Abchazië, die begin jaren ’90 begon, liet diepe littekens achter in de regio. Duizenden mensen sloegen op de vlucht en verloren alles. In de nasleep van dit conflict werd Sanatorium Metallurg een opvanglocatie. Decennialang wachtten de bewoners op betere huisvesting – een belofte die voor velen nooit werd waargemaakt.
Toch houden deze mensen hoop. Ze leven met trots, ondanks de omstandigheden. Hun aanwezigheid maakt deze verlaten plek tot een levend monument van overleving en menselijke waardigheid.
Meer dan een urbex-locatie
Sanatorium Metallurg in Tskaltubo is veel meer dan zomaar een verlaten gebouw. Het is een tastbare herinnering aan een conflict, een overlevingsplek en een unieke urbex-ervaring in één. Wie op zoek is naar verlaten plekken in Georgië met diepgang, zal hier geraakt worden door de lagen van historie en menselijkheid.
Ben je geïnteresseerd in meer verhalen achter verlaten gebouwen in Georgië? Lees dan ook ons artikel over het Sanatorium Medea in Tsqaltubo – een andere locatie waar Sovjetgeschiedenis en verval elkaar ontmoeten.
Conclusie
Het verlaten Sanatorium Metallurg in Tskaltubo is een unieke plek waar verleden, verval en veerkracht samenkomen. Terwijl de Sovjetarchitectuur langzaam afbrokkelt, blijven de verhalen van de bewoners levend. Ze herinneren ons eraan dat verlaten plekken niet altijd leeg zijn – soms wonen er mensen die nog steeds hopen, overleven en hun verhaal willen vertellen.
